5 комментариев к “Зямляцкія пачуцці”

  1. Янусь:

    Дзякую за публікацыю!З бацяновымі нагамі атрымалася правачка, якая трошкі для мяне нязвыклая, але ў плане мелодыкі, можа, і не горшая за аўтарскую.

  2. Янусь:

    …за аўтарскі тэкст.

  3. Янусь:

    Сёння раптам знайшоў, здаецца,канчатковы варыянт у сумніўным месце ў вершы, які робіць сэнс і вобразнасць не размытымі, больш дакладнымі.
    Вось як цяпер павінна быць:
    …………
    Дзе бацяны высокія
    Абмерваюць лугі
    І ў гнёздах па-над вёскамі
    Стаяць, нібы сцягі.
    …………………
    Напісанае пяром, не высечаш тапаром! Эх, каб ды рэдакцыя нейкім чынам данесла гэту праўку да чытачоў. Для аўтара гэта вельмі і вельмі важна.А раптам?

  4. Янусь:

    Ну, не адпускаюць бацяны!!! Не зусім задавальняла: «Стаяць, нібы сцягі.» Круцілася-вярцелася ў мазгах і выкруцілася ў такі радок: «Вітаюць, як сцягі!»
    Здаецца, гэта ўжо канчаткова! Эх, пакуты-распакууты паэтычныя!!!

  5. Янусь:

    Дзякую!!! Шкада, што чытачы газетнага варыянта не даведаюцца пра праўку. Дарэчы, былі званкі з падзякамі за верш, дык момант, які аўтара не задавальняў, застаўся не заўважаным у плане сэнсу, нават месца з бацянамі спадабалася. Хаця адзін чытач запытаўся:чаму бацяны, а не буслы. Прыйшлося патлумачыць, што для нашай мясцовасці больш характэрным было менавіта б а ц я н.

Добавить комментарий