Адвэнтавы вянок


34 2

У суботу маці перагарнула лісток календара, што вісеў над сталом, усміхнулася і паведаміла 12-гадовым Сашы і Сцешы, што, паснедаўшы, яны пойдуць у лес па хваёвыя лапкі, каб сплесці Адвэнтавы вянок. У мінулым годзе дзяўчынкі хадзілі туды са старэйшым братам Станіславам, але яго восенню прызвалі на тэрміновую службу ў войска. Лапнік мог бы прынесці і тата, бо працаваў у лясніцтве. Але ў іх сям’і існавала непарушная традыцыя: гэта — абавязак дзяцей, іх маленькі дар у падрыхтоўку да Божага Нара­джэння.

Вярнуўшыся з лесу, паслалі на кухні посцілку і ўзяліся майстраваць вянок. Маці тлумачыла, што яго робяць з вечназялёных раслін як сімвалу трываласці і вечнага жыцця. Вянок — гэта круг, які азначае вечнасць Бога, ён не мае ні пачатку, ні канца.

Вяночак амаль гатовы. Саша ўпрыгожыла яго гронкамі рабіны і каліны, а Сцеша перапляла сіняй стужкай, завязала прыгожы бант і прычапіла бліскучую зорачку — на ўзор той дзіўнай Зоркі, што загарыцца на небе, паказваючы дарогу да Святога Месца простым пастухам і мудрым мужам з Усходу. Адным гэта міласць будзе спаслана Богам за пакорлівасць, іншым — за прагу пазнання праўды. Стаіўшы дыханне, слухалі дзяўчынкі мамін аповед, а верш Барыса Пастэрнака “Рождественская звезда” прасілі паўтарыць некалькі разоў і паабяцалі вывучыць на памяць, каб прачытаць на канцэрце ў школе.

Калі тата вярнуўся з рыбалкі, на дзвярах вісеў прыгожы вянок, сплецены з дароў роднай зямлі рукамі яго мілых дзяўчынак (так ласкава называў ён жонку і дачок).

У нядзелю ўсёй сям’ёй пайшлі ў касцёл. Стрыманае ўбранства храма нагадвала, што Адвэнт — час падрыхтоўкі да Божага Нараджэння, навяртання душы, змагання са сваімі слабасцямі і грахамі. Ля алтара стаяць чатыры свечкі, яны азначаюць чатыры тыдні посту. Адна з іх запалена. Каля ўвахода — вялікая карзіна для падарункаў бедным. Ксёндз у літургіі слова тлумачыць, што запаленыя свечкі нагадваюць словы Хрыста — гэта Ён з’яўляецца святлом свету. Яны маюць сваю сімволіку і азначаюць супакой і прабачэнне, веру і ўдзячнасць, радасць і любоў, надзею і Нараджэнне Хрыста.

Шчыра памаліўшыся, бацькі з дзецьмі пакідаюць храм. На выхадзе маці купіла аплаткі і віншавальныя паштоўкі. Можна, канечне, і па электроннай пошце паслаць віншаванне, але ў іх сям’і ёсць яшчэ адна добрая традыцыя — віншаваць родных і сяброў паштоўкамі з найлепшымі пажаданнямі і аплаткам у канверце.

Паабедалі юшкай са свежай рыбы і блінцамі з грыбной начынкай. Тата прысеў на канапу каля тэлевізара. Саша і Сцеша ў сваім пакоі рыхтаваліся да заняткаў. Мама праглядвала вучнёўскія сшыткі: яна выкладае ў школе беларускую мову. Калі ўсе справы скончаны, тата адкрывае Біблію. Нядзельная гадзіна разважання над Божым Словам вельмі з’ядноўвае іх сям’ю, дорыць пачуццё асабістай сустрэчы з Езусам, надае сілы для пераадолення штодзённых праблем. А што можа быць прыгажэй за сумеснае сямейнае перажыванне чакання цуду Нараджэння Дзіцятка Езуса?!

Спакой у асобна ўзятай сям’і з’яўляецца апорай спакою і міру ў грамадстве. А вянок з чыстых думак і намераў, міласэрнасці, малітвы  — вялікі цуд, ён асвятляе наша жыццё і жыццё людзей вакол нас.

Нэлла ЛОСЬ. 



1 комментарий по теме “Адвэнтавы вянок

  1. Цікава, ладна расказана! З нараджэннем Хрыстовым і з Новым годам аўтара,рэдакцыю і чытачоў газеты!

    Рейтинг комментария:Vote +10Vote -10

Comments are closed.