С творчеством по жизни… Владимир Мычко дружит с музыкой с детства

Важное Культура

Уладзімір Мычко на цымбалах грае з маленства. Бацька змайстраваў іх для старэйшага сына, а малодшы, Валодзя, зайграў польку на слых, чым вельмі здзівіў родных. У канцы 40-х гадоў мінулага стагоддзя з Мядзельшчыны сям’я пераехала ў Дунілавічы да сына, які працаваў у кузні. У 1956 годзе, калі Валодзя вучыўся ў Пастаўскім СПТВ на курсах трактарыстаў, хлопцы, якія жылі разам на кватэры, склаліся і купілі гармонік. Як самаму ўдаламу музыканту яму пасля заканчэння вучобы гэты інструмент і дастаўся, але ўсё ж больш падабаліся цымбалы.

Фота Сяргея Вшыўкава

Звыш за 30 гадоў У. М. Мычко адпрацаваў трактарыстам і камбайнерам у калгасе, а душа прасіла музыкі. У 60—70-я быў вялікі попыт на яе. Уладзімір разам з Іосіфам Бараноўскім суправаджаў народнымі мелодыямі вяселлі, юбілеі, вясковыя вечарыны. З Гена­дзем Турчыновічам з вёскі Даравое ў яго склаўся ўстойлівы дуэт. Музыкант актыўна ўдзельнічае ў мастацкай самадзейнасці Дуні­лавіцкага СДК. У рэпертуары — народныя танцы (падэспань, кракавяк, полькі, лявоніха) і папулярныя песні («Вёсачка», «Калі б я меў златыя горы», «Касіў Ясь канюшыну», «Развітанне славянкі» і інш.). Быў кіраўніком, а цяпер — удзельнік ансамбля народных інструментаў. Разам з дырэктарам Інай Русецкай, акампаніятарам Людмілай Здраеўскай, актыўнымі ўдзельніцамі калектыву Людмілай Лашук і Ларысай Рабавай выконвае мясцовыя мелодыі. Ансамбль грае так зладжана, што ў мінулым годзе стаў лаўрэатам абласнога відэаконкурсу інструментальнай музыкі сярод фальклорных калектываў. Уладзімір Міхайлавіч — лаўрэат і дыпламант Міжнароднага фестывалю народнай музыкі «Звіняць цымбалы і гармонік». Ахвотна грае на падвор’і Дунілавіцкага СДК, на пляцоўцы раённага свята-конкурсу «Пастаўшчына гасцінная». Іна Русецкая адзначае, што Уладзімір Міхайлавіч, нягледзячы на стан здароўя, сталы ўзрост (яму 85), перанесеную на сэрцы аперацыю, заўсёды ў добрым настроі, жартуе, сыпле прымаўкамі, ніколі не адмаўляе ў дапамозе падчас мерапрыемстваў. Даў згоду і на сустрэчу з работнікамі Беларускага тэлебачання для праграмы «Маршрут пабудаваны».


У вольны час займаецца вырабам цымбалаў. Інструменты народнага майстра знаходзяцца ў адным з мінскіх музеяў, гучаць у Шаркаўшчынскім раёне, на гарадоцкай зямлі


Сярод 4 унукаў і 3 праўнукаў музыканта, на жаль, не знайшлося прадаўжальнікаў музычнай дынастыі, але затое ў яго ёсць вучні. Адна з іх, Ульяна Зямчонак, жыве ў Мінску і грае ў аматарскім аркестры. Не засталіся абыякавымі да мастацтва і многія іншыя. Пра выканальніцкую манеру Уладзіміра Міхайлавіча расказала ў сваёй кнізе «Народная інструментальная культура беларускага Паазер’я» мастацтвазнаўца Альбіна Скарабагатчанка. Прэзентацыя гэтага цікавага выдання, дзе змешчана шмат матэрыялаў пра традыцыйную музыку і музыкаў Пастаўшчыны, адбылася на адным з нашых фестываляў.

У сталым узросце жыццё падаравала Уладзіміру Міхайлавічу сустрэчу з мілай і разважлівай жанчынай. Утульна і па-душэўнаму цёпла ў іх гасцінным доме. Хай доўга жыве тая самабытная народная творчасць, носьбітамі якой з’яўляюцца такія апантаныя, шчырыя сэрцам людзі, як Уладзімір Міхайлавіч Мычко.

Людміла Чатовіч, супрацоўнік ЦКНіТ



Tagged

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.