10-летний Максим Ярошевич не может полноценно разговаривать. Есть конкретный план лечения, но нужна ваша финансовая поддержка

Важное Общество

Пачуй мяне, свет!

«Кожны мае права на цуды» — так называўся артыкул, які выйшаў у «Пастаўскім краі» яшчэ ў пачатку года. У ім расказвалася пра дабрачынную акцыю «Сёння я чараўнік», падчас якой незнаёмыя людзі дарылі хворым дзеткам навагоднія падарункі. Узгадвалася ў матэрыяле і пра Максіма Ярашэвіча з вёскі Хацілы: «фея» з Масквы ажыццявіла яго мару — даслала ў вёску рэдкую калекцыйную машынку.

Але галоўныя цуды чакалі наперадзе. Дзякуючы гэтай акцыі бацькі Максіма пазнаёміліся з шэрагам добрых лю­дзей і выдатных спецыялістаў, якія абнадзеілі: хлопчык, які дзесяць гадоў маўчыць, можа загаварыць.

Маму Максіма завуць Анастасія. Яна шчырая, яркая, энергічная. Ні бясконцы клопат пра траіх дзетак, ні складаная хвароба сына не змаглі патушыць жывы бляск яе вачэй. Наколькі гэта складана — не зламацца, не расчаравацца ва ўсім і ва ўсіх — ведае толькі сама Насця. Як і тое, наколькі цяжка выйсці з чатырох сцен і прызнацца людзям у самым асабістым, расказаць сваю няпростую гісторыю, з новай сілай разварушыўшы ў сабе ўспаміны і боль.

…Анастасія і яе сям’я ў 2008-м пераехалі ў Хацілы з Казахстана. Тут даўно жыла сястра яе мамы, якая шмат добрага расказвала пра Беларусь і Пастаўшчыну. Насця, па натуры чалавек вясковы, шчыра палюбіла гэтыя мясціны. У Хацілах пазнаёмілася з будучым мужам Валерыем. Ён, дарэчы, прапанаваў выйсці за яго замуж ужо праз два тыдні пасля першай сустрэчы. Сёлета іх сям’і спаўняецца 10 гадоў.

Калі нарадзіўся Максім, ніхто не заўважаў у яго ніякіх адхіленняў у развіцці. Першыя трывожныя званочкі з’явіліся ў садку. У два гады хлопчык нічога не гаварыў, не адзываўся на імя, гуляў адасоблена ад іншых і толькі са сваімі цацкамі, насцярожвалі і звышэмацыянальныя паводзіны.

— Мой старэйшы сын Рома таксама меў пэўныя праблемы са здароўем і не размаўляў да 5 гадоў, — успамінала Анастасія Ярашэвіч. — Мы з ім шмат займаліся, і гэта дало вынік — цяпер Рома развіваецца нароўні з равеснікамі. Таму, калі пачалі ўз­нікаць праблемы з Максімам, урачы супакойвалі: і з ім усё бу­дзе добра. Але станавілася толь­кі горш. Пачалі медыкаментознае лячэнне, інтэнсіўныя заняткі са спецыялістамі. Да васьмі гадоў паляпшэнняў не назіралася. А потым нам сказалі: далей змагацца з хваробай бессэнсоўна. У мяне апусціліся рукі…

Усё змяніў адзін тэлефонны званок.

— Калі на другім канцы проваду спыталі, які падарунак хацеў бы атрымаць Максім, я моцна расплакалася, — прызнаецца Насця. — Стаяла на плошчы ў Паставах і не знаходзі­ла сіл крануцца з месца. Гэта былі такія новыя для мяне эмоцыі, такія дзіўныя адчуванні: ты не адзін, табе хтосьці хоча дапамагчы, аблегчыць цяжкі груз, які даўно ўпаў на плечы!

Арганізатары акцыі парэкамендавалі бацькам Максіма вузкапрофільных спецыялістаў, але найперш параілі з’ездзіць да вядомага дэфектолага ў Маскву. Праўда, трапіць да яго на прыём надзеі амаль не было: чарга на паўгода наперад. Але паспрабавалі — напісалі. І літаральна праз тыдзень атрымалі адказ: «Прыязджайце».

— Сын, увогуле, не прызнае чужых людзей, — расказвала Анастасія. — А тут я сядзела непадалёк ад кабінета, дзе дэфектолаг быў з ім адзін на адзін, і вушам сваім не верыла: ніводнага капрызу! І ўявіце: дзверы адчыняюцца, яны выходзяць, і Макс на развітанне выразна кажа жанчыне: «По-ка, по-ка!» Ад шчасця маё сэрца разрывалася на часткі! Максім і раней мог вымаўляць нейкія асобныя гукі, склады, але выключна па сваім жаданні, дапрасіцца было немагчыма. А тут такое!

Пасля Масквы былі дзве дзесяцідзённыя рэабілітацыі ў Мінску, дзе з хлопчыкам займаўся выдатны лагапед. Па шчаслівым збегу абставін удалося трапіць на прыём да аднаго з самых аўтарытэтных неўролагаў Беларусі, які парэкамендаваў адзіны дзейсны пры дыягназе Максіма (расстройства аўтыстычнага спектра, затрымка маўленчага развіцця) прэпарат.

— Урач сказала, што прадаецца ён толькі ў ЗША, і гэтыя словы разанулі як нажом па сэрцы, — працягвала Насця. — Мной авалодаў адчай. Але, на шчасце, у маім жыцці з нядаўняга часу ёсць сапраўдныя чараўнікі — Рыта Шылей, Жэня Дайлідзёнак, Насця Макаед. Мы пазнаёміліся зімой падчас дабрачыннай акцыі. Менавіта дзякуючы ім наша жыццё змянілася ў лепшы бок. І з амерыканскім прэпаратам дзяўчаты хутка вырашылі ўсе пытанні. Калі пачула: «Усё, ён у дарозе!», гатовая была скакаць ад радасці!

Новыя падыходы да лячэння нават за кароткі час далі ўнушальныя вынікі. Максім стаў намнога спакайнейшым і цярплівейшым, зацікавіўся кнігамі. У яго з’явіўся ўказальны жэст, на пытанні ўжо можа адказваць «так» ці «не», вывучыў з дзясятак слоў. Калі раней нікому не даваў да сябе дакранацца, то цяпер дазваляе гэта зрабіць.

Нягледзячы на хваробу, у хлопчыка шмат здольнасцей і захапленняў.

— Максім з дзяцінства піша ідэальным каліграфічным почыркам, — расказвала яго мама. — А яшчэ мае развітую фатаграфічную памяць. Убачыць па тэлевізары назву мультфільма — і потым беспамылкова набірае яе на клавіятуры камп’ютара (з ім даўно на ты), калі хоча пагля­дзець паўтор у інтэрнэце. Хутка запамінае складаныя паролі. Таксама сын можа гадзінамі гуляць на вуліцы, разглядваць травінкі, лісцікі, фатаграфаваць іх на тэлефон, а потым вывучаць зноў. У яго вельмі тонкае адчуванне свету, ён наскрозь чытае мой настрой. Калі ўбачыць на вачах слёзы, заўжды абдыме, прыхінецца і сам пачне плакаць…

Анастасія Ярашэвіч прызнаецца: да нядаўняга часу яна была вельмі замкнутай, рэдка выходзіла з сынам на вуліцу, ні з кім не абмяркоўвала свае праблемы. Але апошнія падзеі запалілі ў ёй моцную веру ў дабро, людскую спагадлівасць і неабыякавасць. І падштурхнулі дзейні­чаць. У сацыяльнай сетцы «ВКон­­такте» Насця стварыла групу дапамогі для сына, якую назвала «Пачуй мяне, свет!». Тут яна расказвае пра будні Максіма, дзеліцца сваімі думкамі, суправаджаючы ўсё здымкамі і відэа.

Тут жа, у групе, змяшчаюцца справаздачы па зборы сродкаў для чарговай рэабілітацыі хлопчыка. Анастасія прызнаецца, што і ёй, і яе мужу псіхалагічна было вельмі няпроста звярнуцца да людзей з просьбай дапамагчы. Адцягвалі гэты момант да апошняга, стараліся пакрываць усе расходы самастойна. Аднойчы гэта перастала атрымлівацца. Тады ў цяжкай сітуацыі дапамагло кіраўніцтва ААТ «Хацілы-агра», дзе працуе Валерый Ярашэвіч. Але расходы растуць як снежны ком. Грошы патрэбны для аплаты транспарту, жылля, не гаворачы пра паслугі ўрачоў.

— У нас ёсць канкрэтны план лячэння, які дае вынік, але які нам не пад сілу фінансава, — адзначыла Анастасія Ярашэвіч. — Таму, калі хтосьці зможа нас падтрымаць, будзем бязмежна ўдзячныя.

…Пяцігадовая дачка Ярашэві­чаў Ева балбоча вельмі даўно. Насці часта сніцца, што і Максім размаўляе гэтак жа, узахлёб. Прачнуўшыся, адчувае душэўны боль і спусташэнне. Але не перастае верыць у лепшае. Тым больш што і Максім радуе: нядаўна навучыўся паказваць жэстамі: «Я цябе люблю». А можа, ужо зусім хутка гэтыя чароўныя словы ён зможа вымавіць?

Іна Мікус
Фота Рыты Шылей і з архіва сям’і Ярашэвіч







Tagged

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.