Адны жывуць напаказ (маю на ўвазе блогераў і падобных аматараў заявіць пра сябе ў сацыяльных сетках), іншыя цураюцца публічнасці. Як, напрыклад, Эла і Анатолій Харковы.
Калі б я не праязджала міма іх дома па вуліцы Ленінскай у райцэнтры, то і не даведалася б пра кветкавы рай ля яго. Не заглянуць туды мне як журналісту было б недаравальна.
У гаспадыні пазнаю настаўніцу рускай мовы і літаратуры Элу Харкову, якая працавала ў СШ №5, а пасля яе закрыцця — у АДРАЦ «Ветразь».
— Два гады назад я пайшла на пенсію і знаходжу задавальненне ў гэтым, — прызнаецца Эла Казіміраўна. — Захапілася кветкаводствам. Вырошчваць кветкі любіла заўсёды, але пакуль працавала, мела на гэта няшмат часу. Зараз яго хапае.
У прасторным агародчыку перад домам — квітнеючае царства. Найбольш — каля 100 кустоў! — руж. Як жа захоплена гаспадыня расказвала пра іх! »Эшли», «Ангела», «Принцесса Айко», «Августа Луиза», «Чиппендейл», «Лоран Каброль», «Поэзи» — ужо самі назвы гатункаў прывабліваюць. У кожным свая пяшчота і прыгажосць, кожны па-свойму ўражвае і зачароўвае. Нездарма ружа лічыцца каралевай кветак.
А вось півоні Элу Харкову не надта прываблівалі. Кветкі знаёмыя з дзяцінства — яны раслі ля бацькоўскага дома ў Дунілавічах. Прыгожыя, але хутка адцвіталі і абсыпаліся. Разводзіць іх яна не збіралася. Але аднойчы сяброўка Ліля, якая жыве ў Мінску і мае дачу, падзялілася тым, што стварае півоніянарый, прыслала здымкі розных гатункаў півоняў. І Казіміраўна зацікавілася імі, «павандравала» па інтэрнэце, уразілася і вырашыла таксама іх разводзіць.
Сёння ў агародчыку Харковых 40 гатункаў півоняў. Гаспадыня расказвае пра іх з такой жа любоўю, як і пра ружы. Ды і пра касачы, якіх 20 гатункаў, хрызантэмы, флёксы, гартэнзіі і іншыя квітнеючыя раслінкі я пачула шмат цікавага.
Прыгажосць каштуе грошай. Кветкі Эла Казіміраўна выпісвае праз інтэрнэт-магазіны не толькі з беларускіх пітомнікаў, але і з расійскіх на адрас дачкі Олі, якая жыве ў Мінску. Тая прывозіць іх маці. Пасадзіць, паліць, падкарміць, падрыхліць, апрацаваць ад шкоднікаў, падвязаць — працы хапае. Па магчымасці Оля дапамагае ў гэтым маці. А з якім хваляваннем Казіміраўна чакае, як раслінка ўкараніцца, калі на ёй зазелянеюць лісцікі, потым з’явіцца бутон. Не перадаць радасці, калі праз колькі часу той бутон раскрыецца ва ўсёй красе.
Аматары кветак — эстэты, якім уласцівая цяга да прыгожага. Інтуіцыя падказвае ім, дзе што пасадзіць, як спалучаць кветкі паміж сабой. Эла Казіміраўна расказвала:
— Стараюся, каб яны цвілі з ранняй вясны да позняй восені. Першымі радуюць насычанай сінявой мускары, потым распускаюцца крокусы, пралескі, цюльпаны, за імі — раннія півоні, сярэднія і гэтак далей. Восенню ў другі раз зацвітаюць ружы і гартэнзіі, таксама цвітуць ачоткі, марозікі.
Самыя познія — хрызантэмы, якіх шмат не толькі перад домам, але і за ім. Дагледжаны і агарод. У парніку набіраюцца соку памідоры, у адкрытым грунце — агуркі.
Кветкавая тэма не сыходзіць з парадку дня і ў зімовы перыяд. Эла Казіміраўна заходзіць на сайты пітомнікаў, цікавіцца новымі гатункамі, прыкідвае, што хацела б набыць да новага сезона. Летась пачала чаранкаваць ружы і гартэнзію — і вопыт удаўся.
Яна — вопытны настаўнік, яе вучні выдатна выступалі не толькі на раённых прадметных алімпіядах, але і на абласных і рэспубліканскіх. Магла б і зараз займацца рэпетытарствам. Аднак адмаўляецца.
— А вось займацца кветкамі не стамляюся, — прызнаецца. — Гэта мне ў кайф.
Яшчэ большы кайф ад таго, калі разам з ёй пазнае кветкавае царства і забаўляецца ў ім любімая ўнучка — чатырохгадовая Палінка. Няма сумнення ў тым, што бабуля навучыць дзяўчынку не толькі захапляцца прыроднай прыгажосцю, але і ствараць яе.
Развітваючыся, я спытала ў Элы Казіміраўны, у якіх сацыяльных сетках можна ўбачыць фотаздымкі яе кветак. На што пачула:
— Я іх нідзе не размяшчаю. Адпраўляю толькі дачцэ, сястры і сяброўцы. Ведаю: яны ацэняць. А іншым, можа, і нецікава. Навошта навязваць сваё?
Ледзьве ўгаварыла суразмоўцу сфатаграфавацца і для газеты.
— Мяне не трэба! Толькі кветкі фатаграфуйце, — упарцілася яна.
Але ж хіба кветкі растуць самі па сабе, а не дзякуючы захопленай і працавітай іх аматарцы?
Фаіна Касаткіна
