Многія прадстаўнікі маладога пакалення сёння нават не ўяўляюць, што ўсё жыццё можна працаваць па адной прафесіі, разважаюць пра тое, што змена спецыяльнасці спрыяе іх развіццю. Але часта яны так і не могуць знайсці сваё прызванне.
Асмелюся сцвярджаць, што ў грамадстве ў большай пашане тыя, хто, выбіраючы любімую справу, прысвячае ёй многія гады, удасканальваецца ў ёй, дасягае поспехаў. Менавіта з той кагорты вадзіцель Пастаўскай раённай ветэрынарнай станцыі Фляр’ян Падрэз. Яго кандыдатуру для газетнай рубрыкі «Рабочы клас» парэкамендаваў дырэктар установы Андрэй Масцяніца.
— Я вельмі задаволены, што да нас прыйшоў такі прафесійны і адказны работнік, — гаварыў Андрэй Іванавіч. — Ветэрынарная станцыя — не тая ўстанова, дзе рабочы дзень нарміраваны — з 8 да 17 гадзін. Вадзіцелю даводзіцца везці спецыялістаў на фермы раёна і ў 4 раніцы, і ў 10 вечара, і ў выхадныя. Ніколі не было, каб Фляр’ян Канстанцінавіч падвёў. Апрача таго, у яго частыя камандзіроўкі ў Мінск, Віцебск, Полацк, і там, на гарадскіх дарогах, ён кіруе машынай упэўнена. Не лічыцца з часам. Па-гаспадарску ўтрымлівае замацаваныя за ім «Ніву» і «Джылі», добра разбіраецца ў тэхнічнай частцы, спраўляецца з дробным рамонтам, камунікабельны.
А вось што я даведалася ад самога Фляр’яна Падрэза.
Пасведчанне трактарыста, шафёра і камбайнера ён атрымаў паўстагоддзя назад, скончыўшы Лімбажскае СПТВ. (У 1963 годзе, калі хлопчыку было ўсяго 5 гадоў, сям’я пераехала з Беларусі ў Латвію, у 1981-м вярнулася ў Паставы.) Працоўную біяграфію пачынаў трактарыстам у саўгасе. А калі неўзабаве прызвалі на тэрміновую службу, у воінскай часці яго прызначылі на машыну.
— З таго часу (а гэта быў 1976 год) і па сёння я за рулём машыны, — расказваў мужчына. — Даводзілася кіраваць рознымі: ГАЗ-51, ГАЗ-66, ЗІЛ, бензавоз, фура… Працаваў у некалькіх арганізацыях, найдаўжэй — у былой райсельгастэхніцы і «Паставымэблі».
У 2019-м Фляр’ян Падрэз пайшоў на пенсію. Але дома ўседзеў усяго два месяцы.
— Пакідаючы «Паставымэблю», нават не ўяўляў, што буду вельмі сумаваць без руля, — прызнаецца вадзіцель. — Таму, калі з’явілася вакансія ў райветстанцыі, уладкаваўся туды і вельмі гэтым задаволены. Ездзіў на «Ніве», а ў канцы мінулага года атрымаў яшчэ і новую «Джылі». Хіба не радасць для вадзіцеля?! Падабаецца, з якой павагай кіраўнік калектыву адносіцца да работнікаў, таму і хочацца старацца ў працы.
— І ўсё ж чаму выбралі менавіта прафесію вадзіцеля? — цікаўлюся ў суразмоўцы.
Тэхніка вабіла з дзяцінства. А калі сеў за руль машыны, зразумеў, што нічога іншага мне не трэба. Лічу, што шафёрская прафесія вельмі добрая, толькі трэба адказна ставіцца да тэхнікі і быць уважлівым на дарогах. На шчасце, у мяне ніколі не было аварыйных сітуацый і не даводзілася буксіраваць машыну, хаця за многія гады не раз аказваўся ў складаных дарожных сітуацыях.
Мы размаўлялі з Фляр’янам Канстанцінавічам, калі яго рабочы дзень ужо завяршыўся, ён толькі што паставіў у гараж «Ніву» і рыхтаваў да чарговай паездкі «Джылі»: раніцай вадзіцеля чакала дарога ў абласны цэнтр. А дарогі ён любіць!
Фаіна Касаткіна
