Экалагічна чысты і багаты ўраджай вырошчваюць штогод жыхары райцэнтра Алег і Людміла Чаркесы.
Я пазнаёмілася з гаспадаром. Не ў горадзе, а ў Кураполлі, дзе ў Чаркесаў бацькоўскі дом. Рыхтуючы чарговы выпуск рэдакцыйнага праекта «Вёсачка», завітала да 78-гадовай Алы Дзяменцьеўны Мілянцей, каб напісаць пра яе. А яна расказвала мне больш пра суседа, чым пра сябе, і літаральна ўгаворвала:
— Сходзім да Алега! Убачыце, што за парадак у яго ўсюды. А які багаты ўраджай кожны год збірае! Ён жа больш, чым жонка Люда, агародам займаецца. Ніколі не бачыла такіх захопленых агародніцтвам мужчын, як Алег.
— Таму што мне падабаецца гэта, — гаварыў сам Алег Аляксандравіч. — І часу маю больш, чым Люда. Працую вадзіцелем дзяжурнай машыны ва УП ЖКГ. Пасля 12-гадзіннай змены ў мяне два дні свабодныя. Еду ў Кураполле і з задавальненнем займаюся там справамі.
Дом дастаўся ў спадчыну Людміле. У ім прайшлі яе дзяцінства і дзявоцтва. Часта наведвалася да бацькоў і выйшаўшы замуж. Прыязджалі з мужам, сынамі, дапамагалі ўпраўляцца па гаспадарцы, якой тыя трымалі шмат. Ужо 16 гадоў, як няма на гэтым свеце ні маці, ні бацькі. А вось хата, дзякуючы клопату іх дачкі і зяця, жыве, і агарод дае ўраджай.
— Летась пасадзілі 2 мяшкі бульбы, а накапалі 22, хапіла на тры сям’і — нашу і абодвух сыноў. Асабліва падабаюцца гатункі «вінета» і «маніфест», — расказваў Алег. — Сёлета накапалі ў два разы менш, бо падвяло надвор’е: увесь агарод стаяў пад вадой. Тым не менш сабралі дастаткова клубніц, памідораў, агуркоў, цыбулі, часнаку, морквы, бурачкоў, Люда нарабіла шмат нарыхтовак на зіму. Як і кожны год, маем для сябе, дзяцей і ўнукаў сваю, экалагічна чыстую, сельгаспрадукцыю.
А ён падрыхтаваў да зімы агарод: навёз гною, пераараў участак. Пасадзіў 6 кустоў буякаў, 400 зубкоў часнаку.
У пачатку нашай размовы, калі я прывіталася з Алегам як з дачнікам, ён ці то жартам, ці то сур’ёзна адказаў:
— Дачнік — гэта той, хто купаецца, загарае, п’е піва ды смажыць шашлыкі. А я тут — гаспадар і не прахалоджваюся, а працую.
— А як жа з адпачынкам? — пытаюся.
— Канешне, адпачываем, — рассмяяўся мужчына. — Прыязджаюць сыны, нявесткі, унукі, разам адзначаем сямейныя і рэлігійныя святы. Заглядваюць суседзі. Сябруем з Юрыем Сівым, удзячныя Але Дзяменцьеўне Мілянцей, якая прыглядвае за ўчасткам, адкрывае і закрывае парнік, калі мы адсутнічаем, кліча да сябе на каву. А калі навокал добрыя людзі, то прыемна і працаваць на карысць сям’і, і адпачываць.
Фаіна Касаткіна
