Напярэдадні Божага Нараджэння каталіцкія святары звычайна наведваюць тых парафіян, якія па стане здароўя не могуць бываць на святой Імшы. Спавядаюць, удзяляюць Камунію, гутараць. Сёлета разам з ксяндзом-канонікам Паўлам Самсонавым, пробашчам парафіі Езуса Міласэрнага, завітала да адных з такіх людзей.
Была прыемна здзіўленая, калі на парозе кватэры ў адным з дамоў 5 гарадка сустрэла Рома Раманаўна Ракоўская. Жанчыну ведаю даўно. Яна ў свой час працавала ў дыспетчарскай сакунскага аддзялення ААТ «Камайскі-агра». З ёй часта кантактавала па рабоце. Дыспетчар заўсёды магла шмат расказаць пра механізатараў, жывёлаводаў, даць іншую карысную інфармацыю для газетнага матэрыялу. Апошні раз бачыліся з ёй гадоў 12 назад. Рома Ракоўская была ўжо на пенсіі, але ў курсе вясковых спраў, бо з’яўлялася старэйшынам Сакун. І вось сустрэча праз столькі гадоў.
— Не ведала, што вы сталі гараджанамі, — кажу, прывітаўшыся.
— Жыццё прымусіла, — адказвае. — Не маем сіл жыць у вёсцы. Мне баляць суставы, даймае стэнакардыя, цяжка хадзіць. Муж перанёс чатыры інсульты, паралізаваны правы бок. Не размаўляе. Яму дапамога патрэбна ва ўсім. Відаць, мне лёсам наканавана даглядаць тых, хто не можа з самым простым справіцца самастойна.
Роме было 22, калі яна з родных Старчун выйшла замуж за хлопца ў суседнія Багдзюны. Тры гады маладажоны жылі ў вялікай сям’і: бацькі мужа, сястра і брат. Вельмі радаваліся, калі калгас выдзеліў асобнае жыллё. Неўзабаве пасля таго як перасяліліся, да маладых папрасілася бабуля Генрыха і дажыла з унукамі да 90 гадоў. Пасля яе смерці на рассеяны склероз захварэла свякроў. Бегаць за два кіламетры ў Багдзюны і паспяваць упраўляцца дома з вялікай гаспадаркай, хадзіць на працу было цяжка. Таму забралі бацькоў мужа да сябе. А калі свякроў адышла ў вечнасць, свёкар вяртацца ў свой дом не захацеў. Да сотага дня нараджэння ён не дацягнуў 11 дзён. Дажывала пры Роме і яе маці.
У сям’і Ракоўскіх над матэрыяльным пераважае духоўнае: чалавечнасць, павага адно да аднаго і людзей, у іх на першым месцы «мы», а не «я».
Ахінуць увагай і клопатам Рома Раманаўна старалася не толькі сваякоў, але і вяскоўцаў. Калі была старэйшынам, заўсёды прыходзіла на дапамогу кожнаму, хто да яе звяртаўся.
— Як хутка мінулі гады! — казала жанчына. — Цяпер і нам з Генрыхам без памочнікаў не абысціся. У Сакунах сацыяльным работнікам была Рэгіна Дуброўская. У Паставах кожны вечар прыходзіць дачка, якая жыве таксама ў 5 гарадку. Прыносіць гатовую ежу, прыбірае ў кватэры. Часта з Віцебска прыязджае сын.
Рома Раманаўна расказвала, што веру ў Бога ім перадалі бацькі. У гады атэізму нельга было наведваць касцёл, хоць ад Старчун да Гадуцішак усяго 5 кіламетраў. Прыступаць да першай споведзі і Першай Камуніі дзяцей патаемна вучыў стары чалавек з Сакун. Вянчаліся Ракоўскія 55 гадоў назад у гадуцішскім касцёле познім вечарам і трымалі гэту падзею ў тайне. Жанчына ўспамінала, якая радасць была, калі наступіла свабода веры. Кожную нядзелю былы старшыня калгаса «Дружба» Баляслаў Шылько выдзяляў аўтобус, які збіраў вяскоўцаў з Сакун, Муляр і адвозіў у камайскі касцёл на Імшу. З мужам ездзілі на фэсты ў іншыя парафіі.
— Гляньце ў акно: як добра бачны з нашай кватэры бялюткі касцёл Езуса Міласэрнага, — паказвала Рома Раманаўна. — Здаецца, рукой падаць. А сіл дайсці няма. Малюся дома. Дзякуй ксяндзу Паўлу, які нас наведвае. З ім да нас прыходзіць Езус пад выглядам белага хлеба. Ён дае сілы і цярпенне.
Мая суразмоўца ўспамінала, як чакалі ў іх сям’і Божага Нараджэння, калі за вігілійны стол, накрыты сенам і бялюткім абрусам, садзілася вялікая сям’я. Многае змянілася. Засмучае, што няма здароўя. Але ёсць у Ракоўскіх радасць ад таго, што дачакаліся чарговага свята. І за гэта яны ўдзячныя Богу.
Анна Анішкевіч
